Autorzy poszukują przyczyn kryzysu ojcostwa na płaszczyźnie społecznej, psychologicznej, a także religijnej. Wymienić należy niektóre z nich, zdając sobie sprawę z różnic między nimi zarówno, co do znaczenia, jak
i zasięgu. I tak:
- W obliczu gwałtownych przemian cywilizacyjnych, wiele osób nie jest w stanie odnaleźć się w tej nowej sytuacji. Jan Paweł II zauważa, że: „rozwój techniki oraz naznaczony panowaniem techniki rozwój cywilizacji współczesnej domaga się proporcjonalnego rozwoju moralności i etyki. Tymczasem ten drugi zdaje się, niestety wciąż pozostawać w tyle (RH 15). Stan taki zaskoczył mężczyznę, który ze środowiska rodzinnego przeniósł się do biura, fabryki, firmy. Rozluźnione zostały więzi z rodziną, szczególnie zaś z dziećmi.
- Sukces i rywalizacja przyczyniły się do degradacji mężczyzny. Rola więzi emocjonalnych w życiu mężczyzny, męża, ojca została zepchnięta na dalszy plan i podporządkowana sukcesowi.
- Duch rywalizacji oraz podejrzliwość młodszych mężczyzn wobec starszych stały się często, począwszy od okresu dojrzewania, przyczyną nieustannego konfliktu ojca z synem i tak zwanej podejrzliwości międzypokoleniowej.
- Także system totalitarny bezpośrednio przyczynił się do ukształtowanie młodego pokolenia poprzez odrywanie dzieci od rodziców. Nierzadko łamanie kręgosłupa moralnego i psychicznego mężczyźnie – ojcu stało się źródłem głębokiego zranienia dla jego dzieci, szczególnie zaś dla synów.
- Wśród przyczyn religijnych kryzysu ojcostwa zauważa się globalne zakwestionowanie doświadczenia religijnego i duchowego. Odrzucenie wiary w Boga jako praźródła ludzkiego istnienia
i ludzkiej miłości, uderzyło w człowieka oraz w zasadnicze jego więzi: małżeńskie, rodzinne, ojcowskie i macierzyńskie. Zachwiana została miłość rodzicielska: macierzyńska i ojcowska, a wszystkie zasady i prawa, którymi dotychczas kierowała miłość ludzka stały się relatywne i względne. Oddalenie się od Boga stało się główną przyczyną zagubienia sensu ojcowskiego posłannictwa.
- Przyczyn kryzysu ojcostwa należy szukać również w kryzysie męskości: bezradności psychicznej i słabości wielu mężczyzn, braku pewności siebie, niezaradności i niedojrzałości emocjonalnej. Współcześni mężczyźni potrzebują nieustannego potwierdzania się przez działanie, cierpią na kompleks niższości, za którym na ogół kryją się nadmierne ambicje .
- Kryzys ojcostwa jest wyrazem głębokiego kryzysu małżeństwa
i rodziny. Zachwianie relacji pomiędzy mężczyzną a kobietą, mężem a żoną w sposób istotny wpływa najpierw na stałość rodziny, a tym samym na relację ojca do dziecka. Kryzys ojcostwa
i macierzyństwa jest więc kryzysem rodzicielstwa.
- Kryzys ojcostwa przeżywają często te rodziny, w których brak jest ojca na skutek jego śmierci, rozwodu lub sytuacji, gdy matka samotnie wychowuje dziecko. To od matki w dużej mierze zależy, jaki obraz nieobecnego ojca będzie miało dziecko.
Wśród innych przyczyn kryzysu ojcostwa wymienia się: szybki rozwój przemysłu i urbanizacji, ruch emancypacyjny kobiet, bunt młodego pokolenia przeciwko wszelkim autorytetom, rozwój psychoanalizy, rozwój tzw. wolnych związków czy też małżeństw na próbę, zmiany w prawodawstwie, które doprowadziły do dyskryminacji mężczyzny jako ojca .

 «  1  [2]  3  » 

Powrót